We kijken meer basketbal. Maar leren we het ook beter zien?
De Belgian Cats hebben de voorbije jaren iets gerealiseerd wat veel verder gaat dan medailles en overwinningen.
Ze hebben van basketbal een tv-sport in primetime gemaakt. Ze verkopen keer op keer grote zalen uit, zelfs voor oefenwedstrijden. Mensen die enkele jaren geleden nauwelijks basketbal volgden, kennen ondertussen Emma, Antonia en de beide Julie’s.
En precies daarom voelde ik tijdens dit WK ook een gemiste kans.
Grote basketballanden worden niet alleen gekenmerkt door wat er op het veld gebeurt, maar ook door het basketbal-IQ van de neutrale toeschouwer.
En daar lag volgens mij een enorme opportuniteit.
Tijdens de kwartfinale tegen Duitsland hoorde ik in de commentaar en analyses vrijwel uitsluitend dat de Cats “een tandje moesten bijsteken”, dat ze “hun typische Cats-basketbal moesten spelen”, dat Duitsland sterk verdedigde en dat de shots moesten vallen.
Allemaal waar natuurlijk.
Maar waarom was die Duitse defense zo sterk?
Ik moet daarbij soms denken aan de basketbalverslaggeving bij onze noorderburen, waar ik me al jaren vrolijk over maak. Als een ploeg wint, vielen de shotjes goed binnen. Als ze verliest, vielen de shotjes die dag niet. En de oplossing voor de volgende wedstrijd? Meer op shotjes trainen.
Zo wordt basketbal natuurlijk wel een heel eentonige sport.
Maar tijdens België-Duitsland bleven we eigenlijk ook grotendeels op die eerste laag hangen.
Duitsland maakte namelijk een aantal heel duidelijke defensieve keuzes. Ze namen bepaalde dingen bewust weg en waren bereid andere dingen op te geven.
Waarom koos Duitsland daarvoor? Wat namen ze precies weg? Waarom kreeg België zo weinig van zijn gebruikelijke paint touches? En welke oplossingen waren er mogelijk geweest?
Daar kwamen we nauwelijks aan toe. En dat vind ik jammer.
Niet omdat iedere tv-uitzending een coaching clinic moet worden. Integendeel. Een goede basketbalanalyse hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn.
Maar tijdens dit WK zat er een enorm publiek voor het scherm dat basketbal wil begrijpen.
De Belgian Cats hebben duizenden mensen geleerd om van basketbal te houden.
Misschien is de volgende stap om hen ook een beetje beter naar basketbal te leren kijken.
Want hoe meer je van het spel begrijpt, hoe meer je erin ziet. En hoe meer je erin ziet, hoe mooier het wordt.
Daar kan basketbal in Vlaanderen alleen maar bij winnen.
Op mijn Twitter account toonde ik hoe eenvoudig die extra laag kan zijn.
Wat deed Duitsland nu precies om de Cats af te stoppen in 3 stappen:
1) Belgium’s typical game starts with paint touches: guards getting downhill to kick it out, or Emma creating for others from inside. First priority for Germany: keep creators out of the paint by stunting aggressively.
One answer to all those stunts: off-ball movement.
Move behind the stunt (cut or drift) & punish Germany for loading up on the ball.
Belgium tried that early, but with a short, 30+ rotation later on at the WC, Germany knew they probably couldn’t keep it up till the end.
2) Germany’s second choice: live with Emma scoring inside. They defended her mostly 1-on-1 and accepted a huge scoring night: 29 points. Because Emma scoring hurt them less than Emma as a playmaker, creating the ball movement that makes the Cats so difficult to guard:
Early in the game, we saw exactly why.
Give too much help on Emma in the paint and she immediately finds the open player.
One pass creates the next advantage — and suddenly you get typical Cats basketball: sharing the ball and forcing the defense into rotations.
3) The same philosophy showed in Germany’s ball-screen defense.
When Emma wasn’t involved, the focus was on stopping the ball and denying paint touches. That left room for players like Linskens to receive — but where Belgium created very little advantage:
Ken je iemand die dit soort basketbalanalyses graag leest? Stuur deze nieuwsbrief gerust door. De meeste van mijn artikels en analyses verschijnen in het Engels.
